Όπως γεννιόμαστε
Έτσι μπερδευόμαστε
Έπειτα αγαπάμε
Μετά ισορροπούμε

Τέλος μένουμε μόνοι

…

Μέχρι και το φυσικό αέριο μετακόμισε.

Κάτι άλλο;

Η Ελλάδα που μας γέννησε και μας μεγάλωσε δοκιμάζει την πίστη μας. Ποιος έχει το χρόνο σήμερα να υπομένει και να καθαρίζει της σάπιες πληγές της; Μάλλον κανείς.

Ο κόσμος έχει αρχίσει να τα χάνει. Χτες και καθώς οδηγούσα κάποιος άνδρας περπατούσε μέσα στην μέση του δρόμου, κρατώντας στα χέρια ένα μπουκέτο λουλούδια. Μιλάμε για την Βουλιαγμένης, γνωστός δρόμος. Το βλέμμα του με συγκλόνισε. Ήταν πραγματικά χαμένος στα μέσα του.

Εμείς είμαστε αυτοί που κάθε μέρα, λίγο λίγο σκοτώναμε την Ελλάδα και τώρα ζητάμε και τα ρέστα. Ας μην ρίχνουμε ευθύνες στους πολιτικούς, στους δημοσιογράφους και τους εύπορους. Όλοι φταίμε και ας μην θέλουμε να το παραδεχτούμε. Ας μην είμαστε ευθυνόφοβοι, αυτή είναι αρρώστια και όχι ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Με όποιον συζητάω τελευταία ψάχνει τρόπο να φύγει από την άρρωστη πρωτεύουσα της Ελλάδας. Άλλοι θέλουν θάλασσα άλλοι βουνό, τη σημασία έχει, το αποτέλεσμα μετράει. Η Αθήνα μόνη και έρημη.

Όσο ήμουν στην Αγγλία μου έλλειπε η Ελλάδα. Τώρα που ήρθα εδώ θέλω απλά να φύγω με ελαφρά… θα μου πεις, κλασικά. Έλεγα, ααα τα παιδιά μου στην Ελλάδα θα τα κάνω και θα τα μεγαλώσω! Γιατί όμως; Ιδέα δεν έχω. Απλά για να λέγονται Έλληνες;

Τόσα καλά που έχουμε εμείς οι Έλληνες, μα και τόσα κακά. Έχω σιχαθεί, όχι μόνο με τα τελευταία γεγονότα, αλλά γενικά…. λαμόγια, αλήτες.

Έχω επίσης, βαρεθεί να ακούω πως δεν υπάρχουν δουλειές. Αλλά βλέπεις οι Έλληνες (υπάρχουν και εξαιρέσεις) από την κοιλιά της μάνας τους έμαθαν να κάθονται μόνο σε γραφείο και να ξύνουν και τα αρχίδια τους, παράλληλα! Δουλειές υπάρχουν, να συρθείς και να καθαρίζεις πατώματα να μάθεις να κρατάς δίσκο και να τυλίγεις σουβλάκια, ρίξε λίγο την ψωρο-περηφάνια σου.

Μόνο να γκρινιάζουμε ξέρουμε και να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, παρ’ όλα αυτά όλοι καφεδάκι πίνουμε το πρωί, το μεσημέρι και το απόγευμα. Όχι όπου και όπου φυσικά, αλλά στις καλύτερες περιοχές και στα καλύτερα μαγαζιά. Έτσι γιατί θέλω να δείξω την τσάντα μου, την γόβα μου και το αμάξι μου.

Δύο χρόνια κοντεύω στην Ελλάδα και έχω βγάλει δύο άσπρες τρίχες. Πρόσφατα έγινα 25. Δεν είμαι αχάριστη, απογοητευμένη είμαι.

Πως φαντάζεσαι των τέλειο κόσμο;

Τέκνο:
Λουλούδια και δένδρα παντού για να σκαρφαλώνω με τους φίλους μου! Σχολείο τέλος. Τα ζώα θα ήθελα να κυκλοφορούν ανάμεσα μας, δίχως να μας πειράζουν και να τα πειράζουμε. Παιχνίδια παντού τριγύρω στην πόλη, ένας μεγάλος παιδότοπος! Να μην υπήρχε πόλεμος και κάνεις να μην τσακωνόταν με κανέναν. Η μαμά και ο μπαμπάς να μου έκαναν όλα τα χατίρια.

Ανήρ:
Όλες οι γυναίκες θα ήθελα να κυκλοφορούν γυμνές, άντε το χειμώνα με κάνα κασκόλ και γαλότσες. Οι ξανθιές με πρόστυχα εσώρουχα, μόνο. Τα ταχύτερα αυτοκίνητα και οι μηχανές, να ήταν και τα φθηνότερα ή απλά τσάμπα. Να ψηφιστεί νόμος, που θα απαγορεύει στους άνδρες κάθε είδους εργασίας στο σπίτι. Σε περίπτωση γκρίνιας, να έχουμε το δικαίωμα για ωτοασπίδες. Moto GP, Formula 1 και τα συναφή free pass, no women allowed.

Γυνή:
Δεν μπορώ τώρα, βγάζω φρύδια. Θα σου πω μετά. Θέλει πολύ σκέψη το πράγμα.

Υ.Γ Αύριο επιστροφή στην τρέλα της Αθήνας. Καλά ήταν με την μαμά Δέσποινα. Πρέπει να πήρα και 3 κιλά μέσα σε δύο ημέρες.